Liubou Tsitova

Liubou Tsitova is ANIOS Verzekeringsgeneeskunde bij het UWV en ging daar met behulp van Maratan aan de slag. Ze vertelt over het werk als verzekeringarts-in-opleiding, Nederlandse en Belarussische collega’s en de BIG-procedure voor buitenlandse artsen. 

Hoe ben je bij het UWV terecht gekomen?

”Nadat ik mijn BIG-registratie heb aangevraagd, ging ik op zoek naar waar ik zou willen werken.Om in het ziekenhuis te werken moet je echt veel uren maken, dat is moeilijk te combineren met een gezin. Daarom heb ik gekeken wat er buiten het ziekenhuis mogelijk is. Toen heb ik kennisgemaakt met een baan als jeugdarts, verzekeringsarts en bedrijfsarts.

Toen kwam ik een bericht tegen van Maratan over de vacature als ANIOS verzekeringsarts van UWV. Daar heb ik op gereageerd.

Ik heb ook nog een dag meegelopen bij een consultatiebureau. Uiteindelijk heb ik meegelopen bij het UWV en heb ik daarvoor gekozen. Ik ben analytisch sterk en mijn gevoel bij het UWV was erg goed. Je hebt bij het UWV ook tijd voor de verschillende dossiers en mensen en als verzekeringsarts kan je ergens dieper induiken. Dat past goed bij mij.”

Wat vind je interessant en leuk aan je huidige baan?

Het contact met clienten is heel leuk. Met name de gesprekken en de beoordelingen maken vind ik wel interessant. Dat is nog niet zo makkelijk als het op het eerste gezicht lijkt. Dat vergt een hoop tijd en moeite. De uitdaging is dat je toch een inschatting maakt op basis van dingen die niet te meten zijn. Daar heb je ook gewoon ervaring voor nodig. Je bent continu aan het toetsen of alles klopt en consistent is in het verhaal van een cliënt, maar wel op een vriendelijke manier. Je moet toch wel een kritische blik hebben.” 

In hoeverre zet je je medische kennis in als verzekeringsarts? 

‘Je ziet een hoop mensen met allerlei verschillende aandoeningen langskomen. Je zet je medische kennis dagelijks is en komt ook mensen tegen met zeldzame aandoeningen. Een prognose maken is ook een vak apart. Over welke termijn kan iemand weer aan het werk? Deze vraag beantwoorden is soms een hele lastige inschatting.”

Wat is het verschil tussen Nederlandse en Belarussische collega’s?

”Ik heb geen groot verschil opgemerkt. In Belarus had ik ook plezier op het werk met ondersteunende collega’s en een goede sfeer. Nu werk ik niet zoveel samen met collega-artsen en ben ik zelfstandig met een dossier bezig. Omdat ik ANIOS ben leg ik dossiers nog voor aan een opleider. Ik voel me waardig en gerespecteerd. Collega’s zijn ook echt geïnteresseerd in mijn achtergrond.”

Je hebt in Belarus als intensivist gewerkt op de afdeling voor kinderen met hartafwijkingen. Hoe was dat en hoe kan je je ervaring van toen nu inzetten in je werk?

”Ik heb daar veel klinische ervaring opgedaan die ik ook kan inzetten in mijn werk bij het UWV. Toen heb ik ook geleerd verantwoordelijkheid te nemen, als arts moet je keuzes maken. Op de intensive care is dit nog meer acuut. Je moet je keuzes erg goed onderbouwen en goed kunnen uitleggen waarom je iets doet.

De klinische ervaring is ook nuttig. Ik krijg bij het UWV ook veel mensen met hartproblemen en daarvoor is mijn eerdere kennis heel erg zinvol.”

Hoe kijk je aan tegen de huidige situatie in Belarus?

”Dat is verdrietig, die signalen waren er al lang geleden. Die zorgelijke signalen dat het niet goed komt die waren al jaren in principe bekend. Natuurlijk hoopte iedereen dat het niet zo ver zou komen. Er is geen echte vrijheid van meningsuiting. Toen ik daar nog woonde was dat nog niet acuut, maar dat vrije meningsuiting consequenties heeft zorgt ervoor dat veel mensen zich niet uitspreken. Mensen zijn nog steeds bang om te zeggen wat ze echt vinden, dat zorgt er ook voor dat de situatie steeds ernstiger wordt. Ik heb ook angsten en ik zou niet direct de straat opgaan. Het is een lastige sociaal-politieke kwestie en ik weet niet wat ik er aan kan doen. Het is geen makkelijke vraag, misschien is de maatschappij niet ontwikkeld genoeg. Veel mensen geloven wat er op tv gezegd wordt, maar dit is vaak wel politiek gemanipuleerd.”

Wat vond je van de BIG-procedure?

”Ik vond het niet super moeilijk. Dat zijn toetsen waarvoor je je moet voorbereiden. Ik was heel zenuwachtig voor de toetsen, maar dat is normaal. De procedure is acceptabel voor mij. Maar hij is niet zo aantrekkelijk voor buitenlandse artsen. Als ik het vergelijk met Duitsland dan is het daar veel makkelijker om als arts naar toe te gaan. Als je als migrant of als asielzoeker naar Nederland komt, dan duurt het lang voordat je aan de slag kunt. Ik begrijp ook wel dat Nederland het systeem beschermd wil houden, maar natuurlijk wil je altijd alles makkelijker en sneller. Maar ik wil er niet over klagen.”

Als laatste: Wat zou je willen zeggen tegen andere nieuwkomers die aan het begin staan van hun procedure, of die twijfelen of ze hun land moeten verlaten?

”Je moet zeker even nadenken of je echt als arts aan de slag wil. Dat is het belangrijkste. Als je het echt wil, dan zal het natuurlijk even duren om de procedure af te ronden,maar uiteindelijk kom je aan het werk. Je moet je wel goed oriënteren wat de realiteit van de arbeidsmarkt is, hoeveel tijd het kost om een plek te krijgen. De procedure is zeker geen reden om op te geven!”

Laat een reactie achter